E-mu

E-mu Systems Inc., meestal kortweg E-mu of Emu genoemd, is een fabrikant van muziekapparatuur en software uit Scotts Valley (California, Verenigde Staten), opgericht in 1971 door Dave Rossum. De naam "E-mu" is een afkorting voor Electronic MUsic. E-mu is onder andere bekend van de Emulator en SP1200 samplers, en de Command station en E-mu Proteus rompler/sequencer series. Sinds 1993 is E-mu onderdeel van Creative en richt het zich volledig op geluidskaarten, MIDI-interfaces en software samplers.

Geschiedenis

1971 - 1972: Eµ

Tijdens zijn studie microbiologie aan de universiteit van California in 1971 komt Dave Rossum in aanraking met een Moog model 12 modular, en raakt op deze manier geïnteresseerd in synthesizers. Samen met twee vrienden gaat Rossum aan de slag om een synthesizer te maken, Onder de naam Eµ. De eerste prototypes, met als namen Black Mariah en Royal Hearn waren geen groot succes. Maar met 25 was eerste goed werkende Eµ synthesizer, enigszinds gelijkend op de Moog model 12 en de ARP 2600. Er werden twee Eµ 25's gebouwd. Scott Wedge, een schoolvriend van Dave Rossum, was tijdens de ontwikkeling van 25 toegetreden tot Eµ.

1972 - 1984: oprichting van E-mu en de Emulator

In 1972 ging Eµ, nu meestal E-mu genoemd, officieel van start als bedrijf, in Santa Clara aan de rand van Silicon Valley. In die tijd ontwikkelde en verkocht E-mu VCO, VCF en ADSR modules. Een volledige modulaire synthesizer werd in 1973 op de markt gebracht. E-mu werkte tevens jarenlang aan de E-mu Audity, een polyfone hybride synthesizer, een ambitieus project voor die tijd. Op de AES show van 1980 werd de Audity daadwerkelijk gepresenteerd, maar met een geschatte verkoopprijs van 70.000 dollar was de Audity zo duur dat er nooit één verkocht werd. De kennis opgedaan met de ontwikkeling van de Audity werd wel toegepast in de E-mu Emulator, wat een groot succes werd. Ook de in 1983 uitgebrachte Drumulator, een 8-bit digitale drummachine werd goed verkocht, en zorgde er mede voor dat E-mu kon uitgroeien tot een stabiel bedrijf. Ook de opvolgers van beide apparaten, respectievelijk de Emulator II (uitgebracht in 1984) en de SP12 (1985) werden goed verkocht.

1984 - 1990: Emulator III en Proteus I

E-mu Emulator III

De groei zette door tot 1988, toen de Emulator III werd uitgebracht. Hoewel de E III indruk maakte met geluidskwaliteit en opslagvermogen, bleken de eerste E III's instabiel en regelmatig vast te lopen. Het koste E-mu maanden om het probleem op te lossen, en was genoodzaakt alle E III's terug te halen naar de fabriek voor reparatie. Dit bracht E-mu op de rand van faillisement; ook de verkoop van de (ook nu nog) populaire SP1200 waren niet genoeg om E-mu overeind te houden. De redding voor E-mu was de Proteus 1, een digitale sample player, gebaseerd op zelf ontwikkelde chips. De Proteus 1, E-mu's eerste product volgens het 'band-in-a-box' principe, werd zeer goed verkocht, en vormde het begin van een lange reeks romplers van E-mu.

1990 - 2000: overname door Creative

In de nasleep van de problemen met de de E III werd een gedeelte van het bestuur van E-mu vervangen. De nieuwe president, Charlie Arkansas, had de ambitie E-mu samen met een business partner geluidskaarten te gaan ontwikkelen. Hiervoor werden verschillende externe investeerders aangetrokken. Hoewel E-mu succesvol bleef in de sampler markt, en ook de Proteus chip werd verkocht aan andere fabrikanten (inclusief Digidesign en IBM), bleek de ontwikkeling van geluidskaarten veel minder succesvol. De (financiële) druk om een geschikte partner te vinden werd hierdoor groter. In juli 1992 werd een contract gesloten met Creative, en werd eigenaar van E-mu. Dave Rossum bleef aan het hoofd staan van E-mu, maar Scott Wedge verliet het bedrijf. 1998 werd Creative tevens eigenaar van Ensoniq, en fuseerde het met E-mu. Gedurende de jaren '90 bleef E-mu succesvol met samplers, zoals de E4XT en ESI2000.

2000 - heden: Romplers en geluidskaarten

De 0404 was een van de eerste geluidskaarten van E-mu.

Aan het begin van de 20e eeuw bestond de productielijn van E-mu voornamelijk uit romplers, zoals de Extreme Lead 1 en rompler/sequencers onder de naam E-mu Command Station. Geleidelijk werd het accent meer gelegd op computer-technologie, zoals geluidskaarten, MIDI-interfaces en software. Tegenwoordig produceert E-mu alleen computer-gerelateerde producten. Onderdelen uit eerdere producten, zoals de z-plane filters en de soundsets uit de romplers worden hier opnieuw in verwerkt.

Overzicht van E-mu producten

Overzicht van E-mu producten, met het jaar waarin ze op de markt verschenen (incompleet):

• 1971 25
• 1972 Modular
• 1980 Audity
• 1981 Emulator
• 1983 Drumulator
• 1984 Emulator II
• 1984 E-drum
• 1985 SP-12
• 1987 Sp-1200
• 1987 Emulator III
• 1988 Emax
• 1989 Proteus
• 1989 Emax II
• 1990 Proteus 2 & 3
• 1990 Procussion
• 1990 Proformance
• 1991 Proteus MPS
• 1993 Vintage Keys
• 1993 Emulator IIIX
• 1993 Morpheus
• 1994 Classic Keys
• 1994 Proteus FX
• 1994 ESI-32
• 1994 Ultra Proteus
• 1994 Emulator IV
• 1996 Darwin
• 1996 Orbit
• 1997 E-Synth
• 1997 Planet Phatt
• 1997 Carnaval
• 1998 ESI-4000
• 1998 Audity 2000
• 1998 Audio Production Studio
• 1998 8710 PS
• 1999 ESI-2000
• 1999 Proteus 2000
• 1999 E4XT
• 1999 e6400
• 1999 E5000
• 2000 E4
• 2000 B3
• 2000 Mo'Phatt
• 2000 Virtuoso 2000
• 2000 Xtreme Lead-1
• 2000 Planet Earth
• 2000 Orbit 3
• 2001 XL-7
  

  

  MP-7 Command Station, een uitgebreide sequencer met een op de Proteus-serie gebaseerde rompler.
• 2001 MP-7
• 2001 2500
• 2001 PK-6
• 2001 XK-6
• 2001 MK-6
• 2002 Proteus 1000
• 2002 Turbo Phatt
• 2002 Vintage Pro
• 2003 PX-7
• 2003 Vintage Keys

Verder een reeks USB en PCI geluidskaarten , zoals de 0404 en 1616.

Referenties

• E-mu Systems website: [1] [2]
• 30 Years of E-mu artikel in Sound on Sound

Links

• E-mu website
• Emulator archive Overzicht van E-mu producten met extra info